FIRTINA

Her yeni doğan günle birlikte,
Işığım söner dağların arasından
Bir fırtına çıkar,
Korkak gözlerimin boşluğunda
Alıp uçurur beni dinginiğime
Cesaretimi artırır,
Kapalı kapılar ardında
Korkarım,
Birinin duymasından düşüncelerimi
Saklarım onları
Kilitli sayfalar arasında
Ama kilit açılırsa
Ama rüzgar yeniden çıkarsa
Ama ulaşırsa, en ücra köşelerine evimin
O zaman uçup gider herşey
Sırların ardından
Tutamam aklımı boşlukta
Dökülür yapraklarım tek tek
Çırılçıplak kalırım hiçlikte
Hem de bilinçsizce, kimsesizce
Unuturum nerdeyim, nerdeydim
Kalırım bir benle ama
Anlayamam ki ben kimim!